Portal dla kobiet

Tomografia pozytronowa (PET), która pozwala uzyskać kolorowe zdjęcia obrazujące pracę mózgu, dostarczyła najdokładniejszych informacji na temat przebiegu procesu mowy. Okazuje się, że jąkanie występuje u osób, u których stwierdzono niski poziom aktywności dwóch części mózguodpowiedzialnych za mowę: obszaru Broca i ciała prążkowanego. U jąkających się obserwuje się wysoki poziom dopaminy, związku neurochemicz-nego regulującego pracę ciała prążkowanego. Na związek pomiędzy dopaminą a jąkaniem wskazywano jeszcze przed wynalezieniem tomografów pozy tronowych. W latach 70. osoby jąkające się otrzymały blokery receptorów dopaminy, na przykład haloperidol, który tłumi aktywność neurochemiczną w mózgu. Jednakże uczestnicy badania twierdzili, że czuli się „jak roboty”. W ostatnich latach naukowcy pracują nad nowymi lekami, risperidonem i otanzapiną, które blokują aktywność dopaminy nawet o 50 procent. Choć skutki uboczne tych środków wydają się być stosunkowo niewielkie, u chorych zaobserwowano uczucie zmęczenia i czytaj dalej

Chociaż nie ustalono przyczyn jąkania, lekarze posiadają dość szeroką wiedzę na temat leczenia tej dolegliwości. Wymyślono skuteczne terapie, które pomagają jąkającym się osobom mówić płynnie i spontanicznie pomimo swojej wady. Terapia polega na ćwiczeniu aparatu wykonawczego mowy, a szczególnie automatyzmów ruchowych, których wyrobienie jest niezbędne do uzyskania płynności wymowy. Gimnastyka mięśni oddechowych także bywa bardzo skuteczna. Jak wiadomo, u dzieci dolegliwość mija często samorzutnie. Niestety, nawroty jąkania zdarzają się powszechnie, nawet po wielu terapiach. Można ich uniknąć wykonując ćwiczenia nie tylko ze specjalistą, ale i w domu. Dzieci, które jąkają się, nawet najmłodsze, powinny znajdować się pod stałą opieką doświadczonego logopedy. czytaj dalej

Dawniej uważano, że jeśli rodzice przywiązują zbytnią wagę do wymowy dziecka, staje się ono nerwowe i zaczyna się jąkać, jednak ten pogląd został obecnie odrzucony. W roku 1928 zwolenniczka teorii Freuda Isador Coriat sugerowała, że jąkanie ma swoje źródło w niezaspokojonych potrzebach erotycznych, zwłaszcza związanych z seksem oralnym. Dwadzieścia lat później Otto Fenichel twierdził w swojej książce Psychoanalityczna teoria nerwic, że jąkanie ma związek z sadystycznymi skłonnościami u cierpiącego na tę dolegliwość. Tego rodzaju hipotezy nie zostały jednak poparte żadnymi logicznymi dowodami. Większość współczesnych naukowców wyznaje pogląd, że jąkanie jest objawem wad w procesach neurologicznych, które powstały podczas porodu, są skutkiem chorób lub urazów psychicznych. Niektórzy specjaliści twierdzą, że jąkanie jest związane z innymi zaburzeniami w funkcjonowaniu mózgu, między innymi z nadpobudliwością i trudnościami w koncentracji, trudnościami w nauce i problemami z opanowaniem języka. Powszechnie uważa się, czytaj dalej

Część jąkających się osób odczuwa głębokie zahamowania z powodu swojej wady. Wybierają wtedy one taki zawód, który nie wymaga publicznego występowania i porzucają jednocześnie swoje marzenia o pracy na przykład w charakterze nauczyciela, dziennikarza czy prawnika. Wiele z nich wypracowuje własne metody wyeliminowania albo zredukowania tego zjawiska. Przemawiają w rytm gwałtownych ruchów ciała, starają się ukryć krępującą wadę wyszukując inne słowa od tych, które sprawiają im trudność, albo udają, że przerwa w mówieniu to po prostu czas na zastanowienie się nad tym, co chcą powiedzieć. Po upływie pewnego czasu trudno jest uniknąć tych gestów, którym nieraz towarzyszy wielki wysiłek i napięcie. Niekiedy tak perfekcyjnie opanowują umiejętność unikania wyrazów sprawiających problemy, że nie tylko koledzy w pracy, ale i członkowie najbliższej rodziny nie zdają sobie sprawy z istnienia kłopotów z wymową. Niestety, nawet osoby z powodzeniem ukrywające fakt jąkania znajdują się pod wpływem lęku i napięcia w oczekiwaniu na czytaj dalej