Portal dla kobiet

Zaburzenia koncentracji mogą mieć przyczyny natury fizjologicznej bądź psychologicznej, albo też jednej i drugiej. Do najczęściej występujących objawów należy nadpobudliwość, impulsywność, brak kontroli zachowania. Diagnozę musi postawić specjalista psycholog lub psychiatra. Metody leczenia są różne, ale mogą polegać na zmianie diety, w celu wyeliminowania pokarmów nietolerowanych przez organizm, a także na wprowadzeniu terapii behawioralno-poznawczej. Środki farmakologiczne zaleca się jedynie w wyjątkowych przypadkach i nie wolno ich stosować u dzieci poniżej 6. roku życia, ponieważ nie eliminują przyczyn. czytaj dalej

Niektórzy specjaliści uznają opóźnienie neurorozwojowe za przyczynę dysleksji i zaburzeń koncentracji, jak również wielu innych problemów z nauką. Teoria wyjaśniająca występowanie tego zjawiska wskazuje na pewne pierwotne odruchy kontrolowane przez układ nerwowy. Pojawiają się one tuż po narodzeniu. Jeśli rozwój dziecka przebiega prawidłowo, pierwotne odruchy przestają być potrzebne, zostają stłumione na pewnym etapie rozwoju i zastąpione przez inne, wyższe procesy nerwowe. Jednakże niekiedy nie dochodzi do stłumienia tych pierwotnych odruchów, a wtedy mogą one hamować wykonywanie innych funkcji. Przykładem takiego odruchu może być automatyczna reakcja pojawiająca się w pierwszych kilku miesiącach życia, a polegająca na wodzeniu wzrokiem za poruszającym się przedmiotem. Zazwyczaj odruch ten zanika najpóźniej przed ukończeniem pierwszego roku życia. Jeśli natomiast utrzymuje się przez następne kilka lat, mówi się, że dziecko jest „przywiązane do bodźca”. Konsekwencją jest skłonność do dekoncentracji, na przykład czytaj dalej

Termin „dysleksja” pochodzi od greckiego słowa oznaczającego „trudności ze słowami”. Dyslektycy nie są w stanie prawidłowo przetwarzać informacji językowych i symbolicznych, czego najlepszym przykładem są trudności w odkodowaniu sensu słów i symboli. Podobnie jak dwa inne zaburzenia opisywane w niniejszym artykule, dysleksja nie ma żadnego związku z inteligencją, a także nie wynika ona z kultur, ani przynależności danego dziecka do określonej klasy społecznej czy grupy społeczno-ekonomicznej. Dysleksja zdaje się być w większym stopniu związana z różnicami w strukturze i organizacji mózgu. U niektórych dyslektyków stwierdzono na przykład wyjątkową symetryczność prawej i lewej półkuli mózgowej. Przyczyny dysleksji nie są do końca poznane, wiadomo jednak, że w niektórych przypadkach choroba jest dziedziczna i że występuje około cztery razy częściej u chłopców niż u dziewczynek. Objawy dysleksji są różne, ale zwykle polegają na trudnościach w podziale słów na dźwięki (fonetyka), rozpoznawaniu rymujących się czytaj dalej