Dziedzictwo czasów powojennych

Pojęcie równouprawnienia pojawiło się w wyniku zmian, jakie zaszły w społeczeństwie po drugiej wojnie światowej (1939-45). Zmiany te dotyczyły między innymi relacji pomiędzy pracownikiem a pracodawcą. Tradycyjnie pracodawcy mieli prawo wybierać sobie pracowników zgodnie z własną wolą i bez żadnych ograniczeń. Nie ustalono zasad, w jaki sposób pracodawcy dobierają sobie i sprawdzają personel. Tymczasem na przestrzeni XIX i XX wieku zwyczaj ten został poddany w wątpliwość i pracodawcy znaleźli się pod kontrolą państwa. Podobne zmiany zaszły w innych dziedzinach, które także uważano wcześniej za sprawy całkowicie prywatne, na przykład relacje pomiędzy małżonkami oraz między dziećmi a rodzicami. Dawniej uważano, że kierowca może prowadzić samochód po wypiciu alkoholu pod warunkiem, że nie uczyni krzywdy osobie trzeciej. Obecnie prowadzenie pojazdu po pijanemu jest sprawą publiczną, za którą prawo karze grzywną czy nawet więzieniem.
Powstanie Organizacji Narodów Zjednoczonych w 1945 roku stało się punktem zwrotnym w drodze do równouprawnienia. To właśnie wtedy kraje, które wcześniej były ze sobą w stanie wojny, wyraziły zgodę na współpracę w celu zapobiegania kolejnym konfliktom zbrojnym. ONZ zobowiązała się bronić praw wszystkich ludzi, bez względu na rasę, płeć, język czy religię. 10 grudnia 1948 roku ONZ przyjęła Deklarację Praw Człowieka, która wymieniła osiem dodatkowych powodów dyskryminacji, poza pierwotnymi czterema. Należały do nich kolor skóry, poglądy, pochodzenie narodowe lub społeczne, zamożność, status społeczny wynikający z urodzenia bądź innych czynników.

tagi: , , , ,