Przestrzeganie praw człowieka

Zmiany w prawodawstwie zwalczającym dyskryminację wprowadzono w latach 60. XX w. W Stanach Zjednoczonych prezydencka komisja pracująca nad prawami kobiet (1961) oraz Uchwała o prawach człowieka z 1964 roku zakazały dyskryminacji w dziedzinie zatrudnienia ze względu na rasę, płeć, religię lub narodowość.
Komisja przedstawiła udokumentowane informacje na temat pozycji kobiet amerykańskich w dziedzinie ekonomii, prawa oraz w rodzinie. Ujawniła powszechną dyskryminację płci żeńskiej, a jednak niewiele zrobiono, by poprawić sytuację. W 1966 roku w celu wdrażania w życie założeń Deklaracji Praw Człowieka w dziedzinie zapobiegania dyskryminacji płci została powołana Specjalna Komisja, której celem była walka o równe prawa do zatrudnienia, choć wiele kobiet było przekonanych, że organ ten otrzymał zbyt mało władzy, aby mógł skutecznie działać. W konsekwencji doprowadzono do utworzenia Narodowej Organizacji Kobiet (NOW), która walczyła o umożliwienie kobietom odgrywania większej roli
w życiu publicznym. Dzięki tej organizacji pracodawcy odstąpili od powszechnej praktyki podawania do wiadomości publicznej, że kandydat na dane stanowisko musi być mężczyzną. Organizacja wspierała także wiele innych akcji, łącznie z walką o prawa homoseksualistów i lesbijek.
W Wielkiej Brytanii w 1946 roku Komisja Królewska wystąpiła o zrównanie płac kobiet i mężczyzn. Na kontynencie europejskim proces zmian legislacyjnych w kierunku równouprawnienia zapoczątkowały Traktaty Rzymskie podpisane w 1957 roku, które były jednocześnie początkiem Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Zawierały one punkt o przeciwdziałaniu dyskryminacji płci w miejscu pracy.
Zgodnie z tradycyjną opinią miejscem pracy kobiety jest dom, a do jej obowiązków należą opieka nad dziećmi, gotowanie, pranie i sprzątanie. W dzisiejszych czasach kobiety w krajach zachodnich nadal wykonują około 80 procent wszystkich prac domowych, nawet wówczas, kiedy jednocześnie pracują zawodowo w pełnym wymiarze. W dziewiętnastym wieku kobiety zaczęły pracować w kopalniach i fabrykach, często w bardzo ciężkich warunkach. Rządy wielu państw zostały zmuszone do wprowadzenia nowych ustaw zobowiązujących pracodawców do poprawy warunków pracy. W tym samym czasie kobiety otrzymały prawo posiadania i zatrzymywania swoich zarobków dla siebie. Wcześniej zmuszone były oddawać wszystkie pieniądze swoim mężom. W dwudziestym wieku dwie wojny światowe sprawiły, że kobiety przejęły zadania mężczyzn powołanych do wojska. Zatrudniały się w zakładach produkujących samoloty, a także w służbach wojskowych, jako lekarze i pielęgniarki, kontrolerzy lotów i oficerowie wywiadu. Kobiety zdobywały coraz lepsze wykształcenie, dzięki czemu zaczęły nawet wykładać na uniwersytetach.
Po uzyskaniu przez kobiety prawa do głosowania – w Stanach Zjednoczonych w 1920, a w Wielkiej Brytanii w 1928 roku – po raz pierwszy w historii stały się one pełnoprawnymi obywatelkami swoich państw. Zaczęły płacić podatki. Udoskonalanie metod antykoncepcji pozwoliło kobietom decydować o tym, kiedy chcą mieć dzieci i skuteczniej planować swoje życie.
Po trudnych latach II wojny światowej ludzie zaczęli odbudowywać przedwojenną stabilizację. Kobiety zachęcano do powrotu w domowe pielesze. Niektórzy pracodawcy zmuszali je do rezygnacji z pracy po zawarciu związku małżeńskiego, a mężczyźni ponownie przejęli kontrolę nad dochodami i karierami swoich żon. Jednak na początku lat sześćdziesiątych kobiety zaczęły buntować się przeciwko takiej niesprawiedliwości. Kiedy pierwsze panie pojawiły się na stanowisku premiera w takich krajach, jak Sri Lanka, Izrael, Wielka Brytania, Indie i Norwegia, coraz trudniej było zabraniać im wykonywania niektórych prac czy wynagradzać je gorzej niż mężczyzn. Od lat siedemdziesiątych wiele państw przyjęło prawodawstwo mające na celu zlikwidowanie dyskryminacji kobiet w miejscu pracy.

tagi: , , , ,