Portal dla kobiet

Dawniej uważano, że jeśli rodzice przywiązują zbytnią wagę do wymowy dziecka, staje się ono nerwowe i zaczyna się jąkać, jednak ten pogląd został obecnie odrzucony. W roku 1928 zwolenniczka teorii Freuda Isador Coriat sugerowała, że jąkanie ma swoje źródło w niezaspokojonych potrzebach erotycznych, zwłaszcza związanych z seksem oralnym. Dwadzieścia lat później Otto Fenichel twierdził w swojej książce Psychoanalityczna teoria nerwic, że jąkanie ma związek z sadystycznymi skłonnościami u cierpiącego na tę dolegliwość. Tego rodzaju hipotezy nie zostały jednak poparte żadnymi logicznymi dowodami. Większość współczesnych naukowców wyznaje pogląd, że jąkanie jest objawem wad w procesach neurologicznych, które powstały podczas porodu, są skutkiem chorób lub urazów psychicznych. Niektórzy specjaliści twierdzą, że jąkanie jest związane z innymi zaburzeniami w funkcjonowaniu mózgu, między innymi z nadpobudliwością i trudnościami w koncentracji, trudnościami w nauce i problemami z opanowaniem języka. Powszechnie uważa się, czytaj dalej

Rodzice kierujący się przede wszystkim zdrowym rozsądkiem potrafią oprzeć się pokusie kształtowania dzieci na swój obraz i podobieństwo. Być może zapanowanie nad takimi odruchami stanowi podstawowy warunek dobrego rodzicielstwa. Filozof Kahlil Gibran napisał następujące zdania: „Twoje dzieci nie są twoimi dziećmi. Przechodzą przez ciebie, ale nie pochodzą od ciebie i chociaż są z tobą, to do ciebie nie należą. Możesz dać im swoją miłość, ale nie myśli, bo mają swoje własne. Możesz dać schronienie ich ciałom, ale nie duszom, ponieważ ich dusze należą do przyszłości, której nie możesz zobaczyć nawet we śnie.” Współcześni rodzice mają do rozwiązania wiele problemów, jakich nie znali ich dziadkowie ani nawet rodzice, a przynajmniej nie w takim stopniu. Alkoholizm i narkomania u młodzieży, wczesna inicjacja seksualna to tylko trzy z wielu problemów, które w dzisiejszych czasach wywierają niszczycielskie piętno na rodzinach. Do największych dylematów, przed jakimi stoją rodzice, należy odpowiedź na pytanie, w jakim czytaj dalej

Dobre rodzicielstwo polega na zapewnieniu dziecku fizycznego bezpieczeństwa i zdrowia, a także rozwoju emocjonalnego, umysłowego i duchowego. Prawdopodobnie cele te osiąga się tylko w minimalnym stopniu w drodze bezpośredniego nauczania, większość wzorów dzieci czerpią z obserwacji zachowań samych rodziców. Pewne sprawy mogą w ogóle nie zostać poruszone werbalnie, jednak dzieci są bardzo dobrymi obserwatorami, a rodzice stanowią dla nich wzór do naśladowania. Jeśli na przykład matka albo ojciec nie reagują zbyt gwałtownie na niepowodzenia i nie załamują się łatwo, młody człowiek będzie wiedział, że niepowodzeń nie da się uniknąć. Ważne jest też, aby stawić czoła przeciwieństwom i z jeszcze większą energią wykorzystać kolejną nadarzającą się okazję. Taka lekcja nauczy go także wierzyć w siebie. Praca nad poczuciem własnej wartości młodego człowieka, budowanie szacunku dla samego siebie, uświadamianie mu jego potrzeb i rozwijanie ambicji, pomoc w rozpoznaniu braków i w trzeźwej samoocenie to także zadania dla dobrych, czytaj dalej